Het antwoord is die avond in Nationaal Park Jotunheimen, waar de zon na een immense worsteling eindelijk de regenwolken heeft verdreven. Wat een bevrijding! We hebben de fietsen gepakt en peddelen naar het berggebied. Staande op de pedalen ‘duiken’ we in een fascinerende wereld vol schoonheid. Om ons heen kleuren de afgeronde bergtoppen rood door het warme licht van de laagstaande zon. Naast de weg klatert een beekje als vloeibaar goud tussen kussens van mos. Een vogel zingt het hoogste lied als een ode aan de zomer. De lucht prikkelt de neusgaten als champagne.

Het zal niet veel donkerder meer worden in deze midzomernacht. Gedecideerd parkeren we onze fietsen langs de kant van de weg en beklimmen langzaam – tijd is onbelangrijk geworden – zomaar een bergtop. En daar aangekomen zitten we heel gewoontjes op de grond, kijken in het rond, verwonderen ons en genieten van de magie van het moment, een moment zonder woorden dat in ons hart en in onze herinnering wordt gegrift.

Zijn er nog meer argumenten nodig om uit te leggen, waarom er al weer een stapel landkaarten en reisgidsen op tafel ligt? Onze vriend heeft intussen besloten om binnenkort ook naar Noorwegen te gaan. Wedden dat hij daarna ook kan vertellen over zijn magische momenten?

Bron: Visitnorway.com