De vikingtijd was de eerste belangrijke periode in de Noorse geschiedenis. Koning Harald Hårfagre verenigde rond het jaar 900 verschillende vikingstaatjes tot één Noors koninkrijk, dat rond het jaar 1000 op het toppunt van zijn macht was. Vikingen voeren naar alle windrichtingen en legden daarbij enorme afstanden af. Leif Eiriksson was de eerste die helemaal naar Amerika voer. In cultureel opzicht was de vikingtijd een belangrijke periode. Het contact met andere landen bracht nieuwe impulsen en waarden naar de bewoners van het hoge noorden.

De middeleeuwen duurden van 1130 tot 1350. De bevolking nam enorm toe, maar aan het eind van deze periode werd vanaf het Europese continent de pest naar Noorwegen gebracht. Tweederde deel van de Noorse bevolking stierf aan deze ziekte. Na de middeleeuwen was Noorwegen tot 1814 in een unie verenigd met Denemarken. Vanaf de 16e eeuw ging het in economisch opzicht steeds beter met het land. De haringvisserij werd steeds belangrijker en het bevolkingsaantal nam weer toe. De geografische ligging, visserij, houtexport en handel met andere naties zorgden ervoor dat Noorwegen zich al vroeg tot een zeevaartnatie ontwikkelde. Scheepsbouw en scheepvaart waren van oudsher erg belangrijk en Noorse schepen voeren over alle wereldzeeën.

In 1814 kreeg Noorwegen een eigen grondwet, gebaseerd op de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring. Toch was het land nog niet helemaal onafhankelijk. Na de unie met Denemarken volgde van 1814 tot 1905 een unie met Zweden.

In 1905 werd Noorwegen eindelijk weer een zelfstandig koninkrijk en een Deense prins werd tot koning van Noorwegen gekroond. Hij nam de naam Haakon VII aan. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bleef Noorwegen neutraal, maar in de Tweede Wereldoorlog werd Noorwegen van 1940 tot 1945 door Duitsland bezet en vocht het land aan geallieerde zijde.

In 1970 werd voor de kust van Noorwegen olie ontdekt en in de daaropvolgende jaren werd het land een belangrijke olieproducent.